Culture & history Jul 14, 2026Toevoegen aan bewaarde items
Op 14 juli 2026 heeft de Britse minister van Cultuur een muziekplan onthuld dat is gekoppeld aan een Music Growth Package van 45 miljoen pond over drie jaar. Derig jaar na de Criminal Justice Act onderdrukt de Britse staat de scène niet langer: hij subsidieert hem. Het blijft afwachten hoe ver dit zal gaan.
Men moet zich herinneren wat de Britse staat over deze muziek zei dertig jaar geleden. In 1994 definieerde de Criminal Justice and Public Order Act de rave door zijn geluid zelf - « sounds wholly or predominantly characterised by the emission of a succession of repetitive beats » - en gaf de politie de middelen om de bijeenkomsten die deze geluiden verspreidden te disperseren. De jungle groeide op dat precieze moment, in de pakhuizen en op de piratenzenders. De wet heeft hem niet gedood: hij heeft hem naar de club, naar de vinyl, naar de labels gedreven. Reinforced, Metalheadz, V Recordings hebben gedijt in een land dat tegen de beat wetgeving voerde.
Op 14 juli 2026, tijdens de UK Music Summer Party, onthulde de Culture Secretary Lisa Nandy een muziekplan waarvan het financiële hart een Music Growth Package van 45 miljoen pond over drie jaar is, beheerd door de Arts Council England. « Talent is everywhere, but opportunity is not », zei ze. De staat definieert de repetitive beat niet meer om hem te onderdrukken. Hij financiert hem.
Wat het plan aankondigt, volgens de overheidsaankondiging overgebracht door DJ Mag:
Het plan vermeldt expliciet festivals, clubs, promotors, DJ's en kleine onafhankelijke bedrijven en kondigt licentiehervormingen aan die bedoeld zijn om de evenementenbureaucratie te verlichten - een gebaar dat de verlenging van de festivalvergunningen, al aangekondigd datzelfde maand, voortzet.
Dit is de stijging van het Music Growth Package aangekondigd op 14 juli 2026: het budget gaat naar 45 miljoen pond over drie jaar, beheerd door de Arts Council England, en richt zich op meer dan 2.000 projecten.
Het punt dat voor ons telt, is niet het bedrag, maar de uitbreiding van de begunstigden. Een openbaar apparaat dat labels, managers en uitgevers accepteert - niet alleen artiesten aan het begin van hun carrière - erkent dat clubmuziek een sector is, met tussenpersonen, catalogi en vaste kosten. Dit is precies de structuur die de Britse drum & bass heeft laten bestaan: het zijn niet alleenstaande artiesten die Bristol of Noord-Londen hebben gebouwd, het zijn labels met een catalogus, een roster en een persketen.
Het is echter belangrijk om de maat te houden. In verhouding tot de 2.000 aangekondigde projecten, geven deze 45 miljoen een gemiddelde van ongeveer 22.000 pond per project, verspreid over drie jaar - en over alle Engelse muziek, alle genres en alle regio's door elkaar. Dit is een bedrag dat een plaat, een korte tournee of een deeltijdbaan financiert. Het is niet wat een zaal redt. De grassrootslocaties sterven aan een probleem dat dit plan niet direct aanpakt: de huur, de lokale belastingen, de verzekering en de druk op de vastgoedmarkt. Een productie- en opleidingsplan dus, geen plan voor het redden van gebouwen.
En het zwijgen is op één punt opvallend: het communiqué spreekt over clubs en promotors, maar het genoemde geld gaat naar de Arts Council, de bibliotheken en het mentorschap. Niets in wat is gequantificeerd, zegt hoeveel er echt naar een zaal van 300 plaatsen gaat die op vrijdagavond drum & bass programmeert.
Het nuttige scenario. De licentiehervormingen hebben meer effect dan het geld. De procedure verlichten voor een onafhankelijke promotor die een avond organiseert, is een directe en herhaalde winst, terwijl een subsidie eenmalig is. Als de hervorming doorgevoerd wordt, is het deze die men zal onthouden van het plan.
Het lauwwarme scenario. Het geld van de Arts Council gaat vooral naar waar het tot nu toe is gegaan: gestructureerde projecten, goed opgestelde dossiers, structuren die in staat zijn om een aanvraag te schrijven. De onafhankelijke DnB-labels - die 300 vinylplaten persen en een roster van drie hebben - hebben geen tijd of personeel om een aanvraag te doen. De opening voor labels blijft theoretisch.
Het fundamentele risico is dat van elke institutionele erkenning: de scène is gebouwd tegen de instelling, en hij heeft een lange geheugen van wat de staat hem heeft aangedaan. De overgang van onderdrukking (1994) naar financiering (2026) is echt en moet worden opgemerkt - wij volgen deze verschuiving sinds de tentoonstellingen Spiral Tribe en Bristol, die dezelfde verschuiving op het gebied van erfgoed vertellen. Maar een gemiddelde subsidie van 22.000 pond vervangt geen zaal die sluit, noch een persing die men niet meer de middelen heeft om te betalen.
Op dit punt stellen we een gebaar vast, we kwantificeren de aspecten ervan, en we wachten op de uitbetalingen. Wij zullen dit volgen.
Politiques publiques britanniques envers la musique live et le grassroots